Terugblik 2013

Lieve vrienden, familie en bekenden,

We willen jullie veel zegen toewensen in 2014. We willen jullie hartelijk bedanken voor alle ondersteuning die jullie ons het afgelopen jaar gegeven hebben, financieel, mailtjes, kaarten, gesprekken, gebed, of welke vorm van ondersteuning dan ook. Het heeft ons goed gedaan, en het doet ons nog steeds goed.
In het bijzonder willen we ook ons TFC bedanken voor hun onvermoeibare inzet. Zij hebben veel voor ons betekend in welk opzicht dan ook!

Informatie avond - 9 november

Vanuit het Thuisfrontcomité

Willem en Esther hopen op zaterdag 9 november een informatie-avond in de Sionkerk te houden over het werk wat zij gedaan hebben en over het werk wat zij in de toekomst hopen te gaan doen.
We beginnen speciaal voor de kinderen om 19.30 uur, zodat ook zij kunnen horen en zien wat Willem en Esther beleefd hebben.
Hopelijk tot de 9e november!

Zevende nieuwsbrief - Hoe verder?

Beste familie, vrienden, gemeenteleden en bekenden,
Allereerst allemaal heel hartelijk bedankt voor alle meeleven, alle steun en al jullie gebeden. Het heeft ons goed gedaan!

Terugkomst
Zoals jullie weten waren wij genoodzaakt om eerder naar Nederland terug te komen dan
gepland. Bij deze willen we uzelf hierover berichten.
Allereerst vonden we het vreselijk jammer om afscheid te moeten nemen van Papua-Nieuw-Guinea. We voelden ons vooral in de dorpjes onder de Papua-Nieuw-Guineers zo thuis en op ons gemak! Echter bij Esther zijn onverwerkte emotionele problemen uit het verleden naar boven gekomen. Dit heeft ertoe geleid dat dit op een gegeven moment zo zwaar voor haar werd dat is besloten om naar Nederland terug te keren om daar behandeling voor te krijgen. En ondertussen proberen we ons weer aan te passen aan de Nederlandse cultuur en vooral aan het Nederlandse klimaat.

Hartelijke groeten,
Willem en Esther

Zesde nieuwsbrief - Terugkomst

Beste nieuwsbrieflezers,

Van de week hebben wij het onverwachte nieuws gekregen dat Willem en Esther volgende week naar huis zullen komen.
Bij Esther is het door diverse omstandigheden erg lastig op haar werk. Daarnaast heeft zij het emotioneel zwaar, door allerlei dingen die verwerkt moeten worden. Daarom is besloten dat ze terug komen naar Nederland.
Dan kunnen ze thuis alles rustig op een rijtje zetten.

Hartelijke groeten,
De thuisfrontcommissie

Geweldig mooi verhaal!

Hallo allemaal,

Hier even een berichtje om jullie weer een kijkje in mijn (dat is Esthers) leven te geven.

Gisteren ben ik met mijn vriendin en ‘wantok’ (dat betekend iemand die dezelfde taal als jij spreek, wat in mijn geval dus een andere Nederlander is) naar een vrouwenbijeenkomst geweest in een kerk ergens in het dorpje Yonki. Eerst moesten we een half uur lopen naar een bepaald punt en daar zou een bus/vrachtwagen ons oppikken. Nou zoals dat hier gaat, moesten we dus 2 uur wachten. Ondertussen kwamen er steeds meer vrouwen om ons heen zitten die ook naar dezelfde bijeenkomst gingen. Rond 5 uur kwam dan eindelijk de vrachtwagen. Wij met zijn allen in de laadbak, geweldig, wel 40 vrouwen allemaal in een open laadbak! Toen we eenmaal begonnen te rijden, begonnen we gezamenlijk allerlei christelijke liederen te zingen. Echt schitterend om zo opeen gepropt te zitten en luidkeels te zingen zodat de liederen over de valleien galmen!!!!

Na een uur rijden kwamen we hongerig op de plaats van bestemming aan.


Uiteindelijk waren er wel zo’n 130 vrouwen aanwezig. De bijeenkomst werd gehouden in een kerk. Deze kerk had een paar bankjes, dus wij en de meeste andere vrouwen gingen op de grond zitten. Kinderen (vooral de allerkleinsten) waren er ook bij, zij vallen gedurende de avond op schoot of op de grond in slaap.Deze avond ging over het huwelijk, hoe een gezonde en een door God bedoelde relatie in elkaar steekt, etc. Geweldig om dit bij te kunnen wonen, wij waren de 2 enigen blanken van de 130 vrouwen! Om 23:30 was de bijeenkomst een soort van afgelopen. Toen gingen we dus pas avondeten. Nou reken maar dat ik er trek in had, want ik had vanaf 12 uur niet meer gegeten, op een cracker na die ik gedurende de avond met hele kleine hapjes opgegeten had omdat ik niet wist of en wanneer we te eten zouden krijgen. Iedereen zou in de kerk eten en er daarna gaan slapen. Maar wij werden met nog een groepje anderen uitgenodigd om bij de dominee thuis te komen eten. Dat aanbod hebben we aangenomen. Het huis had 2 stoelen, dus we gingen bijna allemaal op de grond tegen de muur zitten. Wij kregen met zijn 3-en een grote schaal eten voorgeschoteld: rijst, letterlijk een halve kip, wat ‘kumu’ (=groente), zoete aardappel en ‘taro’ (ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen). Er staken 3 vorken in het eten, maar er werd gelijk bij verteld dat het in PNG niet uitmaakt hoe je eet, we mochten dus kiezen òf met een vork eten òf met je handen. Voor degenen die mij wat beter kennen: 3 keer raden hoe ik dus gegeten heb;) Als toetje hebben ze hier vaak mierzoete thee. Maar dat is o zo lekker als je heel de dag zo weinig gegeten hebt!!!!

Daarna gingen we tanden poetsen, heerlijk om niet in een badkamer te staan om je tanden te poetsen, maar gewoon in de buitenlucht en de tandpasta ergens in de bosjes uit te spugen! En dan nog even naar het toilet voor het slapen gaan! Zoals ik al in een eerdere nieuwsbrief gezegd had, zijn dat houten huisjes, die een stukje verderop dan het huis staan. De deuren van deze huisjes werken vaak niet (als er al een deur in zit), dus tijdens het naar het toilet gaan, heb je dus alle tijd om te genieten van het uitzicht van bananenbomen, de sterrenhemel en het prachtige geluid van een aantal dieren! Een zaklamp is hierbij wel een vereiste, omdat de wc vaak een gat in de grond is, waar je echt niet in wil vallen!!!! Rond 1:30 gingen we dus naar bed. Wij mochten bij de dominee in zijn huis slapen, dat houdt in dat wij met zijn 3-en een kamer deelden, er lagen een paar dunne matrasjes op de grond, ik was helemaal verbaasd toen ik zag dat er ook 3 kussens lagen. Ik had mijn vest al in gedachten om die als kussen te gebruiken, maar dat was dus niet nodig. Je duikt gewoon met je kleren en al aan in bed, wel zo makkelijk, hoef je je de volgende dag niet weer om te kleden. Heel het huis lag bezaaid met mensen. Verschillende dominees lagen in de woonkamer op de grond te slapen! Geweldig om zo’n ervaring mee te mogen maken! Hoewel de nachtrust van korte duur was. Want om 4 uur begon de volgende bijeenkomst al weer, of liever gezegd, ging hij weer verder. Want zei de voorganger: ‘je komt hier niet om te slapen, maar om te luisteren, te bidden en te leren’!!!! Er waren vrouwen die helemaal niet zijn gaan slapen, want dat kun je thuis doen, ze hebben het uiterste uit deze mogelijkheid gehaald om met elkaar te praten, te bidden en God groot te maken!! Om half 6 in de ochtend stapten we weer in de ‘auto’ op weg naar huis! Wat hebben we op deze terugweg genoten van Gods prachtige schepping. In de valleien hing nevel. Daar boven scheen de zon met haar prachtige ochtendstralen over de bergtoppen heen, en de zon maakte de nevel zo verschrikkelijk mooi spierwit. Wat vond ik het jammer dat ik geen fototoestel bij me had! Die heeft Willem namelijk mee, want die zit ondertussen nog in het dorpje, waar hij intussen al 2 weken is, om een huis af te maken.Rond 8 uur kwamen we thuis aan, daar hebben we maar even wat gegeten, want we hadden sinds we opgestaan waren nog niets gegeten. Omdat de reis over bergtoppen en door de nevel was gegaan, waren we een soort verkleumd toen we thuiskwamen. En uiteindelijk hebben we ons, met een heerlijk ontbijt van bananen en papaya, opgewarmd bij het vuur van de houtkachel!!!!!

Dit alles geeft me zo’n vreugde en dankbaarheid dat ik hier mag zijn!!!!

Esther

Extra nieuwsbrief (5): De Heere is getrouw

Hallo allemaal,

Aangezien we soms meer meemaken dan we in een nieuwsbrief kunnen schrijven en omdat het volgende verhaal ons zoveel kracht, steun en geloofsvertrouwen heeft gegeven en Gods Naam groot maakt, hebben we besloten om een extra nieuwsbrief te schrijven.

Op weg
De volgende gebeurtenis vond plaats toen we nog bij POC (Pacific Orientation Course) waren, en wel tijdens de ene week dat we in het dorpje bij onze ‘wasfamili’ woonden. Het was vrijdag 1 maart en ik (Esther) ging met mijn wasmama (zie foto) en nog een andere vrouw (Dorkas) met het openbaar vervoer naar de stad, om daar de ‘world prayers day’ te bezoeken, dat is een dag waar vrouwen uit allerlei verschillende gemeenten samenkomen om voor de hele wereld te bidden en speciaal voor een aantal specifieke landen. Na een uur gelopen te hebben, kwamen we bij de bushalte aan en al gauw stapten we in de bus (het was zo’n 12-persoonsbusje met 4 rijen banken, dus 16 personen in totaal). Dit was voor mij de eerste keer dat ik in Papoea-Nieuw-Guinea met het openbaar vervoer ging.Op een gegeven moment stapten er 5 of 6 mannelijke passagiers in, een ging naast mij zitten en zei tegen de anderen waar ze moesten zitten, verspreid over de vier banken.
Lees verder in de bijlage bij dit bericht...

Hartelijke groeten,
Willem & Esther van de Bruinhorst - van Pienbroek

Vierde nieuwsbrief

Hierbij onze vierde nieuwsbrief. Ondertussen zijn we al aardig ingeburgerd hier in Uka-
rumpa. Ook op ons werk voelen we ons al behoorlijk thuis. Het is heel bijzonder om vanuit
onze oude werkplekken, waar de meeste collega’s onchristelijk waren, op werkplekken te
komen waar iedereen christelijk is. Deze nieuwsbrief zal vooral gaan over het werk van
Esther, om jullie een indruk te geven van hoe het hier reilt en zeilt.

Hartelijke groeten,
Willem & Esther van de Bruinhorst - van Pienbroek

Zondagen in Ukarumpa

Naar de ene kerk neem je de ‘brug’ Naar de andere kerk loop je door de rivier Een hond in de kerk Ook baby’s komen in de kerk, deze foto is gemaakt tijdens het lezen van de mededelingen,  veel wordt in de kerken staande gedaan. Hier kwamen alle moeders naar voren en later werd er voor hen gebeden.

Zomaar even een kort berichtje (binnenkort volgt meer).

We willen jullie een indruk te geven over onze zondagen. Hier op het centrum wordt er ’s ochtends een Tok Pisin dienst gegeven en daarna een Engelse dienst. Wij hebben de voorkeur om de dorpjes in te trekken om daar in de lokale kerkjes een kerkdienst te volgen. De weg ernaartoe is vaak uitdagend! Naar de ene kerk moet je over een uitdagende brug lopen. Naar een andere kerk loop je gewoon door de rivier. Gelukkig had het deze keer de voorafgaande week weinig geregend. Want een paar weken geleden wilden we naar diezelfde kerk gaan, maar toen stond het water tot borsthoogte met een zeer sterke en woeste stroming. En moesten we dus rechtsomkeert maken.

Tijdens de diensten wordt er ook vaak aandacht gegeven aan de alledaagse dingen. Zo werd er afgelopen zondag (12 mei) in de kerk waar we op dat moment waren, aandacht gevraagd voor moedersdag. Alle moeders werden naar voren gevraagd en later werd er voor hen gebeden om te vragen of God hen wil helpen bij het opvoeden van de kinderen en werd Gods zegen gevraagd over hun werk thuis.
Bijzonder om zo moederdag te gedenken!

Ook de lengte van de kerkdiensten is hier erg verschillend, de kortste die we tot nu toe mee hebben gemaakt duurde 2 uur. De langste was van 9:30 tot 12:30. Alle kinderen van groot tot kleine baby’s zitten in de kerk. En soms zelfs honden!

Gebedsbrief Willem & Esther #2

Hartelijk dank voor uw medeleven en uw gebed voor Willem en Esther. Ze mogen, ook door de dingen die gebeuren, ervaren dat ze op het gebed gedragen worden.
We hebben weer een aantal gebedspunten op een rij gezet, waar we de komende tijd voor mogen bidden en danken.

De gebedsbrief is als bijlage bij dit bericht verzonden en kan ook via de website gelezen worden.

Hartelijke groeten,
TFC team Willem & Esther